Dünya

Christchurch Depreminden 10 Yıl Sonra, 8.000 Ev Evvel’in Durduğu Bir Sessizlik

CHRISTCHURCH, Yeni Zelanda – Önce evler ve arabalar kayboldu. Onu çitler, araba yolları ve banliyö yaşamının diğer kalıntıları izledi. Şimdi, sadece yeşil alanlar kaldı – Yeni Zelanda’nın en büyük ikinci şehri olan Christchurch’ü 10 yıl önce yerle bir eden iki depremin ürkütücü bir anıtı.

Christchurch şehir merkezinden iki mil uzakta başlayan inişli çıkışlı geniş alan, ikincisi 22 Şubat 2011’de 185 kişinin ölümüne neden olan depremlerden sonra yaşanmaz olarak kabul edildi. Kapsadığı 8.000 mülk hükümet tarafından satın alındı ​​ve yerle bir edildi, kalıntılar silinip gitti. .

Arazi şimdi, Christchurch’ün felakete meyilli arazide nasıl, neyi ve nerede yeniden inşa edileceği konusunda karşı karşıya kaldığı zor kararların bir yansıması olarak belirsizlik içinde duruyor. Merkezi iş bölgesinde, vinçler, kazıcılar ve matkaplar hala neredeyse her caddenin bir özelliğidir. Ancak doğu banliyölerinde, New York’taki Central Park’ın neredeyse iki katı büyüklüğünde bir alan, doğa tarafından sürekli olarak geri kazanılıyor.

2011 depreminde harap olan ünlü ChristChurch Katedrali hala yeniden inşa ediliyor. Kredi. . . The New York Times için Cornell Tukiri

Çıkmazlar bataklık ve çamura dönüşüyor, sakinlerin neden ayrıldığının kanıtı, hepsinin seçimiyle değil. Çimenler dağınık golf sahalarına benziyor; otlar için çim biçilir ve püskürtülür, ancak yeni hiçbir şey ekilmemiştir. Sarkan lamba direkleri ve solmuş yol şablonlarının ötesinde, insan geçmişine dair çok az iz var.

Hükümetin kırmızı bölge adını verdiği bölgenin bazı kısımları artık toplayıcıları çekiyor. Geçtiğimiz yaz sonu Pazar günü öğleden sonra, bir grup aile, bir arka bahçeyi andıran bir kır çiçekleri tarlasında başıboş dolaştı ve çay için civanperçemi ve papatya toplamak için durdu.

Yükselen bir armut ağacının altında yerdeki bir meyve halısı, çantalarında ve sepetlerinde taşıyabileceklerinden çok daha fazlaydı. Çocuklar ağızlarına armut sıkıştırdılar, bir sonraki ağız zaten elindeydi.

10 yaşındaki Baxter MacArthur, ağacın ortasındaki tüneğinden, “Tatlılar ama oldukça çıtırlar,” diye seslendi.

Kırmızı bölge, Yeni Zelandalıların yeryüzünün jeolojik olarak en aktif yerlerinden birinde yaşadıklarına dair ciddi bir hatırlatmadır. Başkent Wellington, sismik fay hatlarının üzerinde duruyor ve en büyük şehir olan Auckland, yaklaşık 50 uykuda yanardağdan oluşan bir halka üzerine inşa edilmiştir.

Kırmızı bölgede bir ağaç ev. Kredi. . . The New York Times için Cornell Tukiri

On yıl önceki iki depremin ilki, büyüklük-7. 4 Eylül 2010’daki 1 çırpınma, Yeni Zelanda’nın Güney Adası’ndaki en büyüğü olan 380.000 nüfuslu Christchurch’te ciddi yapısal hasara neden oldu. Bir kişi ölümcül kalp krizi geçirmesine rağmen, doğrudan sonuç olarak kimse ölmedi.

Bunu beş ay sonra bir-6 kademe takip etti. Cepheler ve yüksek binalar çökerken, şehir merkezinde 173 ve başka yerlerde 12 kişiyi öldüren 2 deprem. Şehrin altyapısı – yollar, köprüler, su sistemleri – tahrip edildi ve merkezi ticaret bölgesi iki yıl boyunca kapalı kalacaktı.

Depremlerden önce geleneksel İngiliz mimarisine sahip oldukça muhafazakar bir şehir olan Christchurch, kendini yeniden keşfetme gibi devasa bir görevdi. Çabalar yavaş ilerledi, ancak şehir merkezinde, daha yeşil ve daha kompakt bir yeniden yapılanma ortaya çıkıyor.

Kırmızı bölgeyle ne yapılacağına karar vermek daha az sinir bozucu olmadı. Açık alan, trajediden doğsa da, büyük şehirler arasında nadir bulunan bir hazinedir. Dış mekan ruh sağlığı için hayati önem taşıyorsa, Christchurch buna çoğu yerden daha çok ihtiyaç duyabilir. Şehrin tedavi hizmetleri, depremlerden on yıl sonra hala gergin durumda, 2019’da iki camiye düzenlenen ve 51 kişinin hayatını kaybettiği terör saldırısı baskıyı artırıyor.

Ancak bölge için planlama yıllar aldı ve kararsız kaldı. Christchurch Şehir Meclisi ve merkezi hükümetin, kırmızı bölgenin bir bölümünü saran bir bölgenin belediye meclisi üyesi Yani Johanson, terk edilmiş banliyölerin pahasına merkez şehre odaklandığını söyledi.

Çocukların ata binmeyi öğrenebilecekleri kırmızı bölgede bir bisiklet parkı. Kredi. . . The New York Times için Cornell Tukiri

Arazideki koruma projelerini savunanlar, konseyi ekolojik restorasyon taahhüdünde bulunmaya çağırdı.

Greening the Red Zone topluluk grubunun eşbaşkanı Celia Hogan, çocukları yeni toplanan elmaları yedikleri ve denedikleri sırada, “İnsanların gelip mallarının olduğu bir yer olmalı, ancak büyük binalarda harap olmamalı” dedi. geride kalan bir ağaç evine tırmanmak için.

Toprağa ne olması gerektiğini belirlemek için yıllarca yerel istişare yapılması gerekti, ancak yerel ağaç dikimlerinin yakında başlaması gerektiğini söyledi. Yerli bir orman, “bazen ömür boyu sürecek evlerinden vazgeçen insanları kabul etmenin saygılı bir yolu” diye ekledi.

2019’da bir merkezi hükümet kurumu tarafından oluşturulan bölge için bir plan, herkesin istediğini dengelemeye çalıştı – ekoloji ve çevre, rekreasyon, anma alanı ve ticari çaba.

Başka bir düşünce daha var. Yeni Zelanda bir konut krizinin pençesinde. Bay Johanson, konsey üzerinde, on yıl önce kabul edildiği gibi bölgenin bazı kısımlarının gerçekten yaşanmaz olup olmadığını düşünmek için baskının büyük olasılıkla artacağını söyledi.

Şimdilik, kırmızı bölgede yürümek isteyen herkes, kapatılan yolların sonuna park edebilir ve şehrin sesleri azaldığında kendini yeryüzündeki tek kişi gibi hissedebilir.

Diğer bölümler daha canlı. Geçtiğimiz Pazar günü Avon Nehri boyunca bir yama, hareketli, dağınık bir park gibiydi – bisikletçiler, koşucular, köpekler ve çocuklarla gürültülü. Başka bir boş sokakta, özel yapım insansız hava araçları bir yolun etrafında vızıldıyordu; Yakınlarda, ebeveynler çocuklarına yol güvenliği konusunda ders vermek için minyatür trafik işaretleriyle dolu bir caddeyi kullanıyorlardı.

Christchurch için Maori adını kullanan Otautahi Urban Foraging grubunun kurucu bir üyesi olan Joanna Payne, “Evlerin evvel olduğu fikri gittikçe azalmaktadır” dedi. O ve arkadaşları meyve topladıklarında ağacı kimin diktiğini hep merak ettiklerini söylediler.

Joanna Payne, Otautahi Urban Foraging’in kurucu üyesi. Tel halat, kırmızı bölgenin sınırını gösterir. Kredi. . . The New York Times için Cornell Tukiri

Hükümet, 2011 depreminden sonra binlerce ev sahibini satın almaya çalıştığında, onlara gelecekleri hakkında kesinlik vermeyi amaçlıyordu. Birçok kişi, dört yıllık mülk değerlemelerine dayanan teklif karşısında öfkelendi.

Bazıları ipoteklerini paylaşabilmek için kabul etmek zorunda kaldı, diğerleri ise yetkililer kırmızı bölgeli alanların artık kamu hizmetleri, altyapı veya sigorta tarafından hizmet vermeyeceği konusunda uyardıklarında.

Bir avuç sakin hükümetin blöfünü aradı ve orada kaldı.

Yarım alan bir alan olan Brooklands, kırmızı bölge meydan okumasının en birleşik görüntüsüne ev sahipliği yapıyor. Arazinin yaşanamaz olduğuna karar verildiğinde, sakinlerin çoğu satıldı ve gitti, ancak bir düzineden biraz fazla ev kaldı.

Ev sahiplerinden Stephen Bourke, “Çok güzel,” dedi. “Burada kimse yok. Bu cennettir. ”

İnşaat sektöründe proje yöneticisi olan Bay Bourke, 80 yıllık ahşap villasını kendisi tamir etti. Sızdırmaz, dedi. “Her şey bir açıda ama biz onu su geçirmez hale getirdik. ”

Ramshackle otobüs durakları Brooklands’in tek katlı sokaklarında kalsa da otobüs gelmiyor. Hayatta kalan evler, büyümüş partilerle çevrilidir.

Yerel yetkililer, 2011’de duracaklarına dair uyarıların aksine hala çöp topluyor ve kenarları biçiyor, ancak yollar çukurlu ve düzensiz.

Bay Bourke, Yeni Zelanda’nın çoğunun deprem ve sellere eğilimli olduğu düşünüldüğünde, başka bir yere taşınmanın pek bir anlamı olmadığını söyledi.

“Bu politikacıların gelip insanlara nereye gideceklerini söylemeleri çok iyi,” dedi. Ama bana yaşamanın güvenli olduğu Yeni Zelanda’da nereye gitmemi söyleyeceksin?

New York Times

İlgili Makaleler

Başa dön tuşu